6 april 2022 – Alweer donderdag vandaag. De spieren doen goed zeer, maar we hebben er weer zin in. Het weerbericht van vandaag is niet geheel uitgekomen. Het zou bewolkt worden en als ik nu naar buiten kijk dan zie ik wel hoge bewolking, maar die zou vanmorgen al moeten binnendrijven.
Na het ontbijt waren we een half uur eerder klaar dan gisteren. En jawel we kunnen binnen vier minuten vanaf onze skikelder in de trein zitten. Dat is in ieder geval vandaag dan gelukt. Het plan was om een cache te doen op de Gornergrat. Dus na de treinrit naar Zermatt zijn we via de Gornergratbahn omhoog gegaan naar 3100 meter hoogte.
Het zonnetje scheen heerlijk hierboven. Wat een divers volk komt er dan uit zo’n trein. Vooral heel veel Aziaten maar we horen de hele week al van alles. Maar vandaag viel het aantal Nederlanders voor het eerst op. Normaal doen wij niet zo moeilijk om “Kijk daar!”, te roepen, maar vandaag moesten we een beetje uitkijken. We gingen op zoek naar het Gornergrat uitzichtspunt. Hier vandaan moesten we een foto posten om deze Geocache als gevonden te mogen loggen. De andere twee caches zijn in de winter niet te vinden dus daar hebben we het maar bij gelaten. Een mooie feature op dit platform waren de soort van verrekijkers. Als je daar door heen keek dan zag je de naam van de berg en de hoogte. In totaal kan je vanaf hier 29 pieken zien van 4000 meter en hoger.
Na een tijdje liepen we voorzichtig terug naar beneden, langs de kapel en hier stond ook nog een bord van de Grand tour of Zwitserland. Dus we probeerde nog om al die Aziaten weg te jagen maar dat lukt niet. Dan maar lachten en op de foto.
We deden een paar afdalingen waarbij het bij Karin flink pijn deed aan haar linker scheenbeen. Iets waar ik destijds een flinke brandblaar van overhield. Bij Karin deed het alleen pijn maar zagen we optisch geen mankementen. Gelukkig ging het steeds beter en werd ze steeds ruiger. Aan het eind van de dag werd ik zelfs weggestuurd, omdat ik volgens haar in de weg stond. “Ga weg!”, riep ze toen ze van een ijzige piste naar beneden kwam.
Vanmiddag zijn we gaan proberen om zo dicht mogelijk bij de Matterhorn te komen. We gingen dus op zoek naar de Hirli lift die helemaal in een uithoek van het gebied is verstopt. Vanaf de Gornergrat waren het flink wat liften en prachtige afdalingen om daar te komen.
Vooral het hoogste stuk van de dag was prachtig. Een hele lange stoeltjeslift bracht ons bovenaan de Furgggletscher, waar we prachtig uitzicht hadden over Italië. Daarna een lange afdaling via diverse pistes om uiteindelijk bij de Hirli lift te komen. Als je daar uitstapt sta je recht tegenover de Matterhorn en zie je de Hornlihutte mooi tegen de berg aangeplakt. Hier slapen de mannen en vrouwen die de top gaan beklimmen. Dit heeft me altijd al getrokken. De fascinatie van het bergbeklimmen en de mensen die het ondernemen. Niet zo zeer op de Matterhorn, maar dan voornamelijk in de Himalaya met bergen die twee keer zo hoog zijn. En ik die hier al moeite heeft om zijn skischoenen vast te krijgen.
We daalde af en in ons kielzog kwam een groep van alpinisten naar beneden. De rode draad voor onze afdaling naar Zermatt waren zij. Wij gingen via de lift terug naar het dorp terwijl zij met hele grote rugzakken via de slechtste pistes naar het dorp afdaalde. En jawel ze stonden net als wij even later op dezelfde skibus te wachten om terug naar het station te gaan.
Vanmiddag hebben we even rustig aangedaan alvorens we een heel druk restaurant vanavond binnenliepen. Karin’s wens kwam uit want er stond kaasfondue op het programma. Maar de dagelijkse typetjes die hier elke dag rondliepen ga ik eens even neerzetten.
Eerst even terug naar vanmorgen. In de trein naar de Gornergrat. Een Aziatische dame met NorthFace Thermoball sloffen. Wij gebruiken die voor binnen, maar zij dus niet. In het hotel hebben we Astrid. Astrid heeft ons ingecheckt bij de aankomst en is een echte stuiterbal. Half lang geverfd haar, bril en heel dun. Dan heb je David die zich voordoet als de hotel/restaurant manager. Heel het restaurant zit vol en hij gaat gezellig aan tafeltjes wat dingen afspreken met gasten. Dus moest Astrid weer wat harder rennen, wat ze dan ook doet.
De vaste gasten. Elke dag komt er dame in een scootmobiel een wijntje drinken. Ze parkeert de scootmobiel dan zo dat één van de twee ingangen compleet geblokkeerd zijn. Dan komt ze binnen in een te strakke groene jas, grijs haar, één meter zestig en een kilootje of dertig te zwaar. Met vooral aan de voorgevel teveel kilo’s. Ook is er een oud menneke. Met een oude rode jas en hij komt vooral binnen om te roken in de bar en af en toe komt ie langs om een pilsje te halen of schiet hij het restaurant uit om via de andere kant weer binnen te komen. Wat hij dan doet weten we niet, maar wat is het soms toch heerlijk om mensen te kijken. We hebben er nog meer hoor, maar hierbij laten we het even. Täsch by night zullen we maar zeggen.