10 april 2004 – Vanmorgen om half 8 opgestaan. We kunnen het onder uitslapen scharen hier. Maar vandaag hadden we een lange wandeling naar Namche Bazaar op het programma. Ik had heerlijk geslapen en het was ook één van de weinige keren dat ik het niet koud heb gehad. Na de zware dag gisteren is het wel een keer lekker om wat extra energie op te doen met wat extra rust.
We zaten echter in het zonnetje voor de lodge in Pheriche. Wat kan het weer hier toch omslaan. Gisteren liepen we nog in de sneeuw met handschoenen en bivakmutsen en nu is het al 20 graden Celsius en brand de zon op onze kleren.
Eigenlijk wilden we weg, maar dat kon niet omdat Mieke nog naar de lodge in Pheriche kon komen wandelen. Enkele uren lang zaten we in de verte te turen of we haar al zagen met de verrekijker. Khumar wilde ook graag gaan, maar wij wilde het risico niet nemen. Dan toch nog maar even genoten van het vakantiegevoel op het terras. Om half 10 arriveerde ze dan toch. Met als drager de kok van het gehucht waar de groep had geslapen.
Khumar stuurde toen meteen onze drager op pad naar Namche met de spullen van Frank, Mieke en mij. Dus met of zonder Mieke moesten wij dus naar Namche Bazaar. Mieke had al 2,5 uur gelopen en zag het niet zitten om nog eens 8 uur te lopen.dat werd een te lange wandeling voor haar. Na de soep hebben we dan ook besloten om Mieke met Khumar op te zadelen en dat wij de turbo aan gingen zetten om nog voor het donker in Namche aan te komen. Mieke zou nog naar Tengboche lopen om daar te overnachten.
Na een flinke afdaling bereikte we de rivier, waarna we weer enkele honderden meters omhoog moesten naar Tengboche. Net voor Tengboche hebben we de kleine drager bijgehaald, die met onze spullen op pad was proberen duidelijk te maken dat hij de spullen van Mieke in Tengboche achter moest laten. Best wel spannend want hij was pas 14 en kon alleen maar Nepalees. Uiteindelijk hebben we een gids gevonden die wel Engels kon het één en ander kon vertalen. Nu het duidelijk was konden wij met de afdaling beginnen.
Drie kwartier was het steil naar beneden. Vaak glijdend met hier en daar een shortcut. Au aan de knietjes en aan de tenen. Toen we beneden waren hebben we even gepauzeerd. Tijd voor de broodnodige energie. Twee Snickers en twee bakkies thee. Na een sigaretje (foutje) begonnen we aan de laatste lange klim van de vakantie. Met nicotine in je lijf was het zwaar. Geen energie en dan doet zo’n beklimming zeer.
We moesten nog anderhalf uur ploeteren langs de kleine dorpjes, jaks en Tibetanen die hier van alles proberen te verkopen kwamen we na een acht uur lange wandeling aan in Namche Bazaar. Namche lag in de mist of zeg maar wolken. Gisteren zaten we op 5600 meter en nu op 3400 meter. Wat een zuurstof zit er in de lucht. Heerlijk gewoon.
In de lodge aangekomen bleek Manuel er niet te zijn. Volgens het wazige Engels in onze lodge was hij op een lange wandeling naar Thame en zou hij morgen pas terugkeren. In ieder geval een teken dat het weer beter met hem ging.
Dan maar een grote onderhoudsbeurt. En dat was nodig ook. Heerlijk anderhalf uur onder de douche gestaan. Na 6 dagen geen douche te hebben genomen, was het washandje niet meer blauw maar bruin. De baard eraf en relaxen tijdens het eten. Zo dadelijk maar naar bed.