17 oktober 2022 – Matera hebben we achter ons gelaten en zijn verder naar het zuiden gereden richting het Parco Nazionale della Sila. Om onze reis wat te breken leek het me ook wel leuk om eens wat bossen te bezoeken, anders zien we alleen maar die leuke Italiaanse dorpjes.
Maar eerst moesten we ons appartement weer leeg opleveren. In het houten kistje moesten we de toeristenbelasting achterlaten en de huisdeur sleutel moest ook daar achter blijven. We moesten dus zeker weten dat we alles hadden alvorens we de deur achter ons dicht sloegen. Ik mis nog niks dus dat is vooralsnog goed gegaan. De meeste boodschappen die we nog overhadden zijn achtergebleven. De komende week zitten we alleen in hotels en dan hebben we daar niets aan. We hebben nog even geprobeerd om de broodjes te toasten, maar ook die zijn doorgegaan naar de afvalbak. We hadden gewoonweg geen honger.
De DR werd weer gestart en we reden door kaal maar heuvelachtig terrein richting de Ionische Zee. We reden even later langs de zool van de Italiaanse laars naar het zuiden en waar de teen begon, zijn we weer het binnenland ingereden. Aan de zuidkant van het Nationaal Park van de Pollino zagen we langzaam de bergen opdoemen. We reden steeds hoger de bergen in richting het plaatsje Civita.
Vlak voor het plaatsje van net 1100 inwoners moesten we de auto nog even in de eerste versnelling zetten om boven te komen. Stijgingspercentages van 20% zijn hier heel normaal. We parkeerde onze auto op het gezellige dorpsplein, waar we meteen opgemerkt werden als toeristen. Achter onze auto ontstond een spontaan theekransje van de lokale bevolking. Karin had nog even sjans toe ze haar wandelschoenen aandeed, maar niet veel later bleek dat de oude man naar iets heel anders aan het kijken was. Moet je maar niet zover voorover gaan hangen.
Eén van de belangrijkste attracties van Civita en het symbool van Nationaal Park van de Pollino is de Brug van de Duivel. Deze enkele boogbrug hangt hoog boven de rivier van de Raganello kloof en is een prachtig stukje techniek. Deze brug wordt normaal door duizenden toeristen per jaar bezocht. Maar niet vandaag, want wij zijn er en dan is de brug afgesloten.
Waarom dat weten we nog steeds niet, maar toen we halverwege de steile afdaling waren was de weg afgesloten. Even twijfelde we, we keken wat men aan het doen was en of het gevaarlijk leek te worden? Maar wij zagen helemaal niemand en zijn toen toch maar doorgelopen. De afdaling was een hele steile en terug moesten we ook nog. Dus we hoopten maar dat we wat zagen.
Toen we beneden aankwamen was het ons nog steeds een raadsel waarom de weg is afgesloten. Niets wijst er ook op dat ze ergens mee bezig zijn. Het grote voordeel is dat het in ieder geval lekker rustig is. We wilden eigenlijk naar beneden de Raganello kloof in om bij het riviertje te lunchen, maar aan de andere kant van de brug was ook al een touw gespannen. Dan maar wat foto’s maken en even uit rusten bij een soort van huisje.
Nadat we ons hadden voorbereid op de terug tocht konden we beginnen aan de honderden trappen omhoog. Tweehonderd hoogtemeters moesten we hijgend en puffend omhoog. Ik weet nu wat ze bedoelen met een slechte dag in de Tour. Na ongeveer 50 treden was ik kapot. Ik snap er niets van aangezien het afgelopen week elke keer prima lukte om trap op en trap af te gaan. Onderweg hebben we zeker enkele malen moeten stoppen. De zon deed lekker haar best en mijn T-shirt was ondertussen kleddernat van het zweet en mijn benen waren pap. Maar naar boven moesten we toch, dus na elke keer weer een korte pauze gingen we weer verder. Na deze flinke klimpartij stonden we dan eindelijk 200 hoogtemeters hoger dan vanwaar we gestart waren. Onder in de vallei zagen we de duivelsbrug nog heel klein liggen.
Het laatste stuk terug naar Civita ging via een asfalt weg. Langs olijfvelden en huizen met fruit- en groenten tuinen. Terug in het dorp liepen we door de smalle straatjes en in elke hoek zie je een Fiat Panda geparkeerd staan. We vonden de Civita geocache en liepen daarna moe, heet maar voldaan terug naar de auto. Deze stond nog lekker in de schaduw op het plein. Het was nu een stuk rustiger. Iedereen was bezig met de siësta dachten we. We dronken nog wat en reden daarna de bergpas af richting de snelweg.
Voorbij de stad Cosenza begon de klim het nationale park Sila in. De gemiddelde snelheid is dan zo’n 30 kilometer per uur en de ene haarspeldbocht volgt de andere op. Na nog geen kilometer reden we al achter een kleine vrachtwagen die een soort van generator naar boven ging brengen. Dan schiet het al helemaal niet op. De eerste de beste mogelijkheid om in te halen heb ik gepakt en daar moest het autootje even flink voor werken.
Google bedacht een paar keer prachtige shortcuts. Dan zijn de wegen echt smal en stijl. De banden slippen door en de koppelingsplaten worden dan heet. Dat ruik je dan wel even. Zeker als je moet optrekken als een boer met tractor midden op de eenbaansweg staat te kletsen. En als je dan verkeerd rijd kom je de lokale politie Panda ook nog tegen.
Eindelijk boven reden we achter de Carbinieri (militaire politie) aan. Deze ging zo traag dat ik hem eigenlijk wilde inhalen. Karin vond het verstandig dat ik dit niet deed en dus bleven we er maar een beetje achter hangen.
Na heel veel bochten en bochtjes waren we dan eindelijk in Taverna. Een heel klein dorpje met een flink restaurant, koffiebar en wat hotel kamers. Volgens mij zijn wij de enige gasten en dat was zojuist in het restaurant ook wel te merken. Niemand sprak Engels en zodoende had men even een lokale jongeman het restaurant ingelokt om ons te bedienen. Mooi om te zien is dan dat de ober, strak in pak en de serveerster, op afstand alles in de gaten houden. De muziek werd aangezet via een mobiele telefoon. Je hoorden namelijk mooi alle appjes binnenkomen. Toen er wat meer mensen rond achten binnenkwamen ging de muziek uit, want het voetbal moest aan. Het eten was uiteindelijk geen succes, maar we hebben wel gekregen waar we om vroegen. We sloten af met een bakkie koffie en hebben zojuist de verwarming maar eens aangezet. Het is hier koud bovenop de berg.