22 oktober 2022 – We hebben houdoe tegen Tropea gezegd en zijn vandaag dan officieel met de terugweg naar Napels begonnen. Vanmorgen moesten we natuurlijk eerst nog even ontbijten. De gemiddelde leeftijd in de ontbijtzaal was ongeveer 70 en met onze aanwezigheid brachten we dit ietsje terug.
Zit ik lekker wakker te worden komt er van de andere kant van de zaal een oud mannetje aan geschuifeld. Mondkapje onder zijn kin en zo’n te grote grijze pantalon aan, met lichtgrijs zomerjasje. Of het een Italiaan of een Duitser was weet ik niet, maar brutaal was ie wel. Trekt bij ons zo de fles water van tafel, die wij zelf wilde nuttigen. Ik nonono!!!, maar dat interesseerde hem helemaal niets. Totdat de ober ingreep en hem de fles afhandig maakte. Even later zag ik hem zitten met drie andere en jawel hoor allemaal een fles water, terwijl men er maar één per tafel neer zet.
Na het ontbijt was het uitchecken. En jawel weer precies hetzelfde. Wij staan netjes te wachten totdat we aan de beurt zijn en die oudjes die schieten gewoon voor en leveren de sleutel in en checken uit. Ik weet niet wat dat is, maar waar is de beleefdheid ineens gebleven?
Met piepende banden dus het grootschalige gebeuren verlaten en op naar iets kleinschaliger. We reden over de kustweg noordelijk en ik moet zeggen dat ik het Italiaanse verkeer steeds meer begin te kennen. Onderweg nog even een omleiding gevolgd en dan zie je dat zelfs de Italiaanse vrachtwagen chauffeurs niet weten hoe het werkt. Met een 18 meter lange vrachtwagen door dorpjes heen waar normaal alleen een Panda rijd. Je zag op een gegeven moment de frustratie van hem afspatten nadat hij aan tegenliggers vroeg hoe hij uit dit doolhof moest komen. Wij zijn op een gegeven moment rechtsaf gedraaid en hij ging de andere kant op.
Een half uur voordat we bij de volgende lokatie waren zijn we de doorgaande weg afgegaan en zijn we een steile berg omhoog gereden. Hier had Karin een geocache gevonden. De Ruïnes van Cirella zijn overblijfselen van de oude stad Cirella die in het begin van de 19e eeuw door de Napoleontische vloot werd verwoest. Verlaten en verwaarloosd, werden hele zuilengalerijen van Griekse en Romeinse tempels volledig geplunderd en zijn veel fresco’s verloren gegaan door het slechte weer.
We parkeerden de auto bij twee andere auto’s op een grote parkeerplaats en liepen eerst naar de oude kerk. Hier moesten we entree betalen om te kunnen rondsnuffelen. Dat deden we niet en zijn dus weer vertrokken. We parkeerde de auto nu aan de andere kant van het veld en liepen naar de ruïnes. Wat apart om hier te lopen en wat zijn het veel gebouwen. De GPS vond het ook lastig, maar uiteindelijk vonden we de cache. Weer één om af te strepen. Voordat we vertrokken appte ik nog naar de vrouw die ons welkom zou heten in Villa Crawford.
In San Nicola Arcella aangekomen reden we ook nog fout. Blijkbaar had mijn dikke vinger het strand aangewezen in plaats van het hotel. Vlak voordat we de parkeerplaats van het strand opreden kreeg ik in de gaten dat we fout gingen. Hup de navigatie aangepast en weer steil omhoog.
Bij ons onderkomen aangekomen stond Agnese ons op te wachten. Steil naar beneden rijden en dan rechtsaf. Ja, ja en hoe? Steil naar beneden en dan proberen te parkeren. Steken en draaien en afslaan, omdat het koppel van de DR er geen zin in had. Dan maar vol gas en met slippende koppeling. Lekker stinkend stond hij eindelijk op zijn plek. Spullen eruit en even een rondleiding door het huis met prachtig uitzicht. De zee, de bergen en de dorpjes onder ons.
Een uurtje waren we alleen en toen ging ineens de voordeurbel. “Is dat hier”, vroeg ik aan Karin. “Dat zal best wel”, ging het. Ik ging kijken en daar stond een gast met een baard. Hij was de nieuwe gast en met zijn telefoon kon hij niet bellen. Zijn vrouw was boven bij het hek blijven wachten in de auto en hij was eroverheen geklommen om te kijken waar hij moest zijn. Ik gaf hem de WIFI code en zo kon hij via whatsapp bellen. Ik stuurde Agnese ook nog app dat ik de poort bovenaan de weg open zou maken.
Wij weer helemaal de steile berg omhoog gelopen om de poort open te doen en zo konden de Amerikanen uit de stad New York met de Fiat Panda naar de villa rijden. Natuurlijk hebben we even lekker gekletst over van alles. Hij liet nog even een drone opstijgen om de omgeving te filmen en ze zijn daarna gaan eten in een dorpje verder op.
Wij zijn San Nicola Arcella in gewandeld en hebben daar de plaatselijk buurtsuper leeg gekocht als het gaat om bier en zijn toen op zoek gegaan naar iets om te eten. We zijn bij Ocècè beland. Een soort van burgerrestaurant. Een fleurige tent, waar Karin het helemaal naar de zin had. Leuk terras, goeie muziek en goed eten. Twee burgers en twee biertjes later zijn we steile berg weer afgedaald naar onze villa.
