dinsdag 27 juni 2023 – Toen we gisteren terug naar het appartement reden maakte ineens de remmen weer een raar geluid. Het is moeilijk te omschrijven dus hebben we het gefilmd en naar onze garage gestuurd via Whatsapp. Een uurtje later kregen we antwoord dat hij dit geluid niet echt kon thuisbrengen. En als we het niet vertrouwde dat we dan naar de lokale garage moesten gaan. Het probleem is echter dat dit geluid er niet altijd is.
We zijn dus vandaag gewoon de 1600 meter vanaf Lauterbrunnen afgedaald en zijn zonder raar geluid rond vier uur aangekomen in Vresse sur Semois. Onderweg hebben we 5 landen aangedaan. Zwitserland, Duistland, Frankrijk, Luxemburg en nu België. In Wheil am Rhein hebben we het statiegeld van afgelopen twee weken ingeleverd en wat wijn ingekocht die Karin heel lekker vind. Wheil am Rhein kennen jullie misschien nog wel van onze wintersport. Ook nu was het er weer superdruk. Fransen, Zwitsers, noem het maar op. Het is echt een soort van achterbuurtje. Er is zelfs bewaking nodig bij de plaatselijke Lidl.
In Basel hadden we nog even een half uur oponthoud. Er moesten weer een paar autootjes op elkaar klappen en dan is het meteen bal. Bij de grens was het een keer rustig. Geen controles dus lekker door.
Na de Lidl zijn we meteen de Rijn over gereden en zijn we door Frankrijk richting Luxemburg gereden. Onderweg nemen we nog even de 7 kilometer lange tol tunnel Maurice Lemaire. Even de creditcard tegen de lezer en dan gaat het poortje ook weer open. Wat deze kosten, geen idee? Met mijn zonnebril kan ik geen displays lezen. Die zijn dan helemaal grijs. Dit was ons al eerder opgevallen tijdens het tanken.
Het laatste stukje naar Vresse sur Semois had de navigatie nog wat leuks in petto. Wat maakt het ook uit na 6,5 uur autorijden. Lekker over Belgische hotseknotse weg binnendoor naar het hotel. De dame bij de receptie sprak Nederlands en dat is fijn, want op Bonjour, Bon Soireé hopselaké daar red ik het niet mee.
In Vresse sur Semois hebben we een hotel voor 2 nachten. Morgen gaan we hier vlakbij de trappetjes wandeling doen. Bij het inchecken staat het lekkere bier al op je te wachten. Mooie kartonnen met daarin speciale Rochefort biertjes. We zijn weer op ons plek en hebben daarom maar meteen een reservering gedaan voor het avond eten.
Maar eerst even een Geocache doen, want na de hele dag zitten in de auto verlang ik naar een beetje beweging. 400 meter van het hotel is er eentje verstopt. De route ernaar toe liep langs een riviertje wat ook achter ons hotel doorloopt. De Geocache was snel gevonden en bij terugkeer in het hotel zijn we maar meteen gaan zitten in het restaurant.
Alle mensen die hier werken spreken Nederlands, maar wij krijgen er één die allen Frans en een beetje Engels praat. Later blijkt het ook nog zijn eerste dag te zijn. Daarom ging het bij het toetje waarschijnlijk ook fout. We kozen voor het dagmenu, maar dat had hij ons iets anders voorgesteld dan dat het was. De grote sorbet werd ineens ingewisseld voor Crème Brûlée. Maar de salade en de biefstuk waren heerlijk. Nog een bakkie koffie na. Eindelijk eens koffie die smaakt zoals wij hem gewend zijn.
Daarna uitgeput naar de kamer. Douchen en slapen.