donderdag 1 juli 2021 – Wat later opgestaan vanmorgen en dat was maar goed ook. Een flink regenfront hing zo rond Velp en dat zou tot minimaal 12 uur duren. Dus vanmorgen heerlijk op het gemakje. Flink de tijd genomen voor het ontbijt en daarna enkele uren naar een paar (vak)mannen zitten kijken die in de stromende regen zonnewering kwamen hangen. Trapje op trapje af. Het waren wat oudere mannen en alles ging op het gemak. Vooral veel uitrusten als ze weer een paar keer het trapje op waren geweest.
Toen ze eindelijk klaar waren, hebben wij de spulletjes weer bij elkaar verzameld en zijn we naar kasteel Rozendael gereden. Regenjas en waterdichte broek aan, want ook in de namiddag regende het nog steeds.
We parkeerde de auto vlak bij het kasteel en liepen daarna naar waypoint 1. We stonden even later recht voor de ingang van het kasteel en we konden gratis nog even een kijkje nemen in de kelder. Aangezien het regende was dit eigenlijk geen vraag. Hup even naar binnen en een paar fotootjes klikken. Daarna zijn we de kasteeltuin ingegaan en later het bos. Het één na laatste waypoint was op het graf van de barones. Zeker met dit natte weer best wel creepy. Nog even wat rekenen en terug naar het kasteel. Recht voor het kasteel lag de cachecontainer verstopt in de grond.
Nummer 1 van vandaag was weer binnen. Verder naar nummer 2. Een multi van 6 kilometer door het Rozendaalse bos. Flink omhoog en af en toe naar beneden. Jawel opzoek naar badeendjes in het bos. Soms moesten we flink zoeken, maar uiteindelijk lieten alle badeendjes zich vinden en stonden we na 1,5 uur met de grote munitiebox cache in ons hand. De spiertjes beginnen nu toch wel op te spelen. Spierpijn in de schenen en lekker stijf als we even in de auto hebben gezeten. Tijd om terug te gaan naar het hotel. Het zweet eraf douchen. Heerlijk hier onder onze regendouche met heel warm water. Een stuk beter dan koud regenwater.
Vanavond zijn we naar Giesbeek geweest om Pools te eten. Hemelsbreed 5 kilometer van ons hotel, maar door de Ijssel een kleine omrit van een half uur. We waren heel erg benieuwd, want dit hebben we beide nog nooit gehad. Ten minste niet in Nederland. We hebben namelijk al wel eens in Polen in een restaurant gezeten, maar daar aten we gewoon schnitzel.
Het restaurant is zeer kenmerkend en is ingericht met een houten interieur. We werden ontvangen door een gastvrouw in Poolse klederdracht en haar man was de DJ die voor de veel te harde muziek zorgde. Soms best herkenbaar en zeker als we beide tegelijkertijd “In een Discotheek”, van André inzetten.
We kregen eerst een drankje van het huis, met wat brood, smout en knoflookboter. Daarna een voorgerecht. Ik tomatensoep en Karin gebakken schapenkaas. Als hoofdgerecht een berg eten waar we bijna niet overeen konden kijken. Ik had een hammetje en Karin een spies. De friet, zuurkool etc. hebben we niet eens gebruikt. Maak van het hammetje maar een ham. Wat een giga ding was dat.
Nu liggen we weer compleet afgevuld op ons bed. Morgen gaat de reis noordwaarts richting Dwingelo.